Wie dit voelt, hoort hier.
Een roman die tijd doorbreekt.
WAT BLIJFT
Marcke, 1872.
Een meisje bewaart haar naam in een lapje linnen. Haar grootmoeder heeft haar één zin meegegeven: ‘Want als je ooit verloren raakt, moet iets kunnen antwoorden.’
Op de ochtend van haar tiende verjaardag valt de torenklok stil. 06:08.
Gent, 1975.
Een jongen wacht voor de gesloten deuren van een ziekenhuiskamer. Zijn vader sterft die avond. Het horloge blijft staan op 22:08. In het officiële verslag staat 22:14.
Zes minuten verschil.
Rekkem, 1999.
Raymond Parmentier is kleermaker. Hij ziet elke naad die scheef zit. Op een donderdagochtend om 04:55 uur rinkelt de telefoon.
In zijn keuken klinkt het gepiep van een ziekenhuismonitor. Hij ruikt ether, proeft koper. Dan voelt hij zijn naam trillen, diep achter zijn borstbeen.
Het oude duikboekje van zijn vader ligt nog altijd achter de encyclopedieën. Wanneer hij het openslaat, vindt hij zijn eigen naam tussen de coördinaten. Daaronder, in het handschrift van zijn vader, twee woorden die hij als kind al hoorde:
Kies zorgvuldig.
WAT BLIJFT — literaire thriller
Wie spreekt, blijft
Fragmenten. Niet bedoeld om te begrijpen, alleen om te resoneren.
“Ik denk dat ze weten dat ik het weet.”
“Ik weet niet wat ik zag. Maar ik zag het wél.”
“Ik was er al, voor je het wist.”
“Je zoekt rust, maar je bedoelt controle.”
“Hij heeft het geweten. Tot op het einde.”
“Een hypothese is geen geloof, Raymond.”
“Tijd is geen constante. Dat is een illusie van onze instrumenten.”
“Ik vertrouw op wat ik zie. Niet op wat ik voel.”
“Je zit vast in iets wat ik niet zie. Maar ik zie jou”
“De waarheid hangt vaak in een hoek van het doek, vergeten door het licht.”